بیچاره من که دل به گل دادم و خار، شدم

                                                                   بیچاره من که دل به زمان دادم و خار،شدم

هنوز هم بوی دوستی و رفاقتی می دهی

                                                                    بیچاره من که دل به جان دادم و خار، شدم

من که به هستی ندادم تن و جانی عمری

                                                                     بیچاره من که دل به گمان دادم و خار، شدم

ساقیا بیادت سوخت شمع و پروانه ام همی

                                                                     بیچاره من که دل به سامان دادم و خار، شدم

نوشته شده در شنبه دوازدهم اردیبهشت 1388ساعت 18:9 توسط محمد باقر وثوقی| |