نمی دانم  دلم بی تو به آه پناه می برد ، چرا

                                                                    نمی دانم دلم بی تو پناه به آه می برد، چرا

بنامت نکردم هیچ عذری و تمنایی که بیای زغربت

                                                                   نمی دانم دلم بی تو نامه به خانه می برد،چرا

بسی که بیادت شبی بیدار ماندنم شدم خماریت

                                                                 نمی دانم دلم بی تو سایه به بهانه می برد، چرا

ساقیا می خود به پیاله می برد میخوران روزگاریت

                                                               نمی دانم دلم بی تو کاشانه به خرابه می برد،چرا

نوشته شده در سه شنبه هجدهم فروردین 1388ساعت 12:49 توسط محمد باقر وثوقی| |