چاغنامه
کاش گریه و خنده بود... زندگی
من می می می خانه، توام ساقیا من می می خم می خانه ، توام ساقیا زین مستی و راستی زان چرایی ست من می می خور می زمانه ، توام ساقیا شب را مستی و درستی بایدیت آموختن من می می نوش می پیمانه ، توام ساقیا بیا یاران سرمستی کنیم و سرداری جانان من می می خوش می شبانه ، توام ساقیا خبری آمد خبری از بی تو شدنی ، من صبری آمد صبری از بی تو ماندنی، من یه سایه یه خیال خامی که در پنداشتی ندایی آمد ندایی از بی تو بودنی ، من پرواز رهایی دلم زین دیار غریب بود شایدی آوایی آمد آو ایی از بی تو روشنی ، من ساقیا باید رفتنی که زان برگشتنی نباشدی صدایی آمد صدایی از بی تو خمو شی،من در دلم پنداشتمی که خودمی دوستم داری، واهی در خیالم نگهبانمی که دلمی را دوستم داری، واهی زان باید می دونستمی که این خیالی بیش نیست در فکرم نذا شتمی که بدو نمی را دوستم داری، واهی با این اوهام و توهم چه کند که دل زار و نالانی ست در سایه ام نبودمی که بفهممی را دوستم داری، واهی ترا ای محبوب دل و فکر و ذکرم به تمنایی می سپارمت در تنهای هایم نماندمی که رفتنمی را دوستم داری، واهی ساقیا محرم رازم به دورود دگر در این وادی خبری نیست در خاطرا تم ندیدنمی که برگشتنمی را دوستم داری، واهی در معنای عشقی ما سرداران این دیاریم هنوز، ساقیا در زمین و زمانی ما عاشقان این دیاریم هنوز، ساقیا هر چند دیارمان به خو ن و دود و آتش ا ست غطان دلا در عشق و عاشقی ما رهروان این دیاریم هنوز، ساقیا دردی ست درد فرقت جانگاه یاران غریب و آشنایان حالیا در سیمای پایداری ما سربداران این دیار یم هنوز، ساقیا مرده مباد آنانی که جانان در رهوار دلدارگی نهاندن صنما درخیال خردان خاکی ما بی خردان این دیاریم هنوز، ساقیا ز گمشده خود نمی یابم هیچ نشانی، آنی ز خود برون شده دلم نمی یابم هیچ نشانی، آنی ما ز ره پویان این عرصه دود و آتش نمی دانیم همی ز رفتگان این جاده ایم نمی یابم هیچ نشانی، آنی ترا هر چند در سر، سر و سودایی است بسی ولی زبیداران این رو زگا ریم نمی یابم هیچ نشانی، آنی ساقیا امشب مهمان تو ام دمی با ما باش که خدایی زخماران این میخانه ایم نمی یابم هیچ نشانی ، آنی عمریست دراین کوی به دلداری دلدارده گان آمدیم دمی ز عشاقان این عرصه ایم نمی یابم هیچ نشانی، آنی می شود آیا تو در برم باشی و مرا غمی، بود می شود آیا تودر کنارم باشی و مرا غمی، بود تا کی بمانم تا کی بروم خود نمی دانم که چرا می شود آیا تودر نگاهم باشی و مرا غمی، بود هر چند من تو از دیار خون و آتشیم تارو پودم می شود آیا تودر نواییم باشی و مرا غمی، بود با تو و من به سرابی نمی رسیم هرگز رو انم می شود آیا تو در خیالم باشی و مرا غمی، بود حسرت دیدنت را به کدامین شاخه بیاویزم ساقیا می شود آیا تو در خانه ام باشی و مرا غمی، بود در پشت پنچره دل به انتظار تو صبوری می کنم که، بیایی در پس نگاهی دل به فکر تو لحظه شماری می کنم که،بیایی زمان در تب تاب آمدنت بی قرار گشته بیا ای دلبرم نازنینم در پشت اقاقیای دل به نظر تو خیال بافی می کنم که، بیایی آخر تو ای سنگ صبورم بی ریا یارم کی می آیی بگو ای دلم در پشت انتظاری دل به خبر تو خبر داری می کنم که ، بیایی بی تو ای باد صبا دل چون است اسیر نگاه زیبای تو دل های غمین است در این دیار غریب گو زمان چون است پرده از اسرار دل وا کن شرط ما این است باد را همت بلند لازم است همتاای دل بی تو ای آه یتیمان دل ریش و چون است دل به دل در انتظارت سرو بهاران به تمنا نشستم، ساقیا شب به شبی در فرافت نفرو خته ام متاع خود بی گمان شاید کوی به کوی در دنبالت سرگردان به آوا نشستم ، ساقیا گفتند راز دل و بر ملا کردند سر دل نوازان را بی زمان ساقیا دمی شهر به شهر در هوایت سر بداران به ندا نشستم، ساقیا در بدر در پس نگاهت عارفانه به شمس ضحی مانده چشمم یاهو کون به کون در حسرت سرفرازان به هویدا نشستم، ساقیا
| Design By : Night Skin |
LinkDump
