چاغنامه
کاش گریه و خنده بود... زندگی
در نا کجا آباد زندگی من گلی، چیدیم در فراسوی نگاه شمع رخی، دیدیم دیدم گل و گلزار دل را باره دگر ای صنم درنا کجا آباد روز گاری من فریبای، دیدم زلف سیاهت سرمه چشمانم،ای همدمم صبر و قرار زتنم ربودی مونسم ، ای هم نواییم تا چند بی کسی و بی قراری آخر ترا ای جانم نگاه زیبایت توتیه غمهای بسیاریم ، ای هم بیانم ما را در خانه دلت آشیانه ای ده ترا ای صنمم حجاب روحانیت پرده نمایی رویاییم،ای هم سراییم ساقیا سر دل گوییم و راز داری کنیم شاید دگر زلف پریشانیت آرامگاه روحی روانیم،ای هم پیمانم در پناه سایه تو پناه وش شدیم ، ساقیا خسته از هجر تو سیاهپوش شدیم،ساقیا یه نگاه زیبای ترا ای عزیز تراز جانم بسی درخم خانه تو خمار چشمانش شدیم،ساقیا ما را سربدران روزگارمان کرده اند می دانی درسایه همای تو سر رازدارانش شدیم، ساقیا ای کر دارگار هستی ما را به کی، می سپاری شاهدان کوی دوست ما را به کی، می سپاری درد آشنایی زمین و زمان دیری ست نمی آید ای زلیخای زیبای یوسف ما را به کی، می سپاری ساقیا دلبران عرصه عشق و عاشقی،کجایند هجران پذیران دلسوخته عارف مسلکی ، کجایند شما به کوی دادار جهان قسم تان باد، دریغآ خلوت گزین شب زنده دار شهریارتن خدایا ، کجایند تا تو درنظرم بودی مرا دلداری نبود،ساقی بیا بی نگاهی لحظه ناب گشته دلم،ساقی بیا تا تو در فکرم بودی مرا نظری نبود بی قراری تو گشته پیمانه ام، ساقی بیا تا تو در برم بودی مرا سوالی نبود بی تمنای تو گشته پیاله ام ، ساقی بیا تا تو در کنارم بودی مرا نومیدی نبود بی خواهش تو گشته زمانه ام ، ساقی بیا در تب و تاب تو گشته شب سیاهم سپد بی اختیار تو گشته نگاه چشمانم ، ساقی بیا مادر ای تنهاترین نگارم بی امان ترا ، می پرستم چشم و چراغم یار و یاورم بی گمان ترا ، می پرستم بی تو روز و روزگارم پراز ستاره و ماه هرگز مباشد مادر ای تنهاترین گوهر و تابناکم بی زمان ترا ، می پرستم شب های بی شمار بر و بالینم بیدار ماندی می دانم مادر ای تنهاترین درکون و مکانم بی صبران ترا ، می پرستم مرا در سایه تو بود آسودگی تو خود می دانی صنمم مادر ای تنهاترین افسانه روی و زمینم بی خردان ترا،می پرستم گر دستم رسد بر کرد گار هستی زوی پرسم دلم مادر ای تنها ترین ابیات شعر و اشعارم بی وزان ترا ، می پرستم
| Design By : Night Skin |
LinkDump
